میدانید...

میدانید

دقت بفرمایید تمام حماسه سرا ها شخصیت اصلی داستان خودشان را قربانی میکنند.

شما شاید اهل فیلم باشید، بیایید از فیلم مثال بزنیم. فیلم «تروی» را بیارید در ذهنتان! حماسهی هومر؛ شخصیت محوری داستان هومر کسی است بنام آشیل؛ در فیلم تروی آخرش چ شد؟

یا شاهنامهی خودتان را بیارید در ذهنتان؛ شخصت اصلی آنجا رستم بود. رستم به مرگ طبیعی مرد؟ نه؛ رستم هم قربانی شد.

قطعا گفتن این مورد کنار این دو مثال صحیح نیست اما مجبور هستم

اباعبدالله را بیارید در ذهنتان؛ مثال اتم(تمامترین)، اکمل(کاملترین)، اعلی(والا ترین) این موضوع اباعبداالله است. چه صحنهای خلق کرد.

که انگار خدا حیفش میاد آدم خوبهاش به مرگ طبیعی بروند؛ یا خودشان شهید میشوند؛ یا عالمی را شهید میکنند. خمینی چند علی اکبر شهید کرد. فکر میکنید مقام خمینی کمتر از آنهاست!

خدایا اگر خمینی در جهنم است، ما را هم در آن جهنم به او ملحق کن. آخ که عجب بهشتی میشود آن جهنم

از بیانات شهید مطهری عزیز مطلبی راجع به بزرگی و بزرگواری روح درج میکنیم:

روح مرد بزرگ، صاحب حماسه است؛ خواه برای خودش کار کند یا برای یک ملت، یا برای انسانیت و یا حتی بالاتر از آن، خود را خدمتگزار هدفxadهای کلی خلقت بداند که اسم آن را رضای خدا میxadگذاریم. نادرشاه، اسکند و ناپلئون همگی نمونهxadهایی از یک روح بزرگند، اما مقدس نیستند، زیرا آنxadها به وجود آورندهxadی حماسه xadی فردی هستند؛ یعنی منشأ آن حماسهxad افرینیxadها، خودخواهی و جاهxad طلبی است. به همین علت، مثلاً اسکندر برای یونان یک قهرمان محسوب میxadشود و برای ایران یک جنایتکار.

امام حسین (ع) یک روح بزرگ و مقدس است. روح که بزرگ شد، جسم به زحمت میxadافتد و اگر روح کوچک بود، تن آسایش میxadیابد. روح کوچک، مطیع تن است و به دنبال خواهشxadهای تن میxadرود و برای یک لقمه نان، ذلیل میxadشود. اما روح بزرگ به تن، نان جو میxadخواراند، بعد هم بلندش میxadکرد که شبxad زندهxadداری کند. سر در تنور میxadبرد که دیگر در کار یتیمان و بیوهxad زنان تقصیر نکند. ارزو میxadکند در راه هدفxadهای الهی فرقش شکافته شود و بعد هم خدا را شکر میxadکند. آن تنی که زیر سم اسبxadها لگدمال میxadشود، جریمهxadی یک روح بزرگ را میxadدهد